சித்தார்த்த சித்தாந்தம்

சித்தார்த்த சித்தாந்தம்


தமிழ் பேப்பரில் வெளிவரும் போதிதர்மர்  தொடருக்காக 
பௌத்தம் மற்றும் கௌத்தம புத்தர் பற்றி நான் எழுதியவை இங்கு எடிட் செய்யப்படாத வடிவில்.


கடவுள் வாழ்த்து:


பௌத்தம் போதிதர்மர் பின்பற்றிய மதம் மட்டுமல்ல. லெஃப்ட்டில் புகுந்து ரைட்டில் வெளியேறிய மதம். எப்படி என்பதை பின்னால் சொல்கிறேன். இப்போதைக்கு பௌத்தம்.


ஒரு மதத்தை அறிய அதன் கடவுள் கோட்பாட்டை முதலில் அறிய வேண்டும். ஏனென்றால் மதங்கள் அனைத்தும் கடவுளில் இருந்து தான் தங்கள் கொள்கைகளை விரிக்கின்றன.


”புத்த மதத்தில் யார் கடவுள்?”.


கெளத்தம புத்தரா? இல்லை வேறு யாருமா?


ஒரு சமூகம் அறத்தில் தட்டொழியும் பொழுது, அச்சமூகத்திலிருந்தே ஒரு விழிப்படைந்த மனிதர் தோன்றுவர். அவர் அறத்தை நிலைநாட்டி தன் சமூகத்தாரை நேர்வழியில் கொண்டு செல்வார். அவ்வாறு விழிப்படைந்தவரே 

புத்தர் எனப்படுவார். 

சித்தாந்த கெளத்தமரும் அவ்வாறு உலகில் தோன்றிய பல புத்தர்களில் ஒருவராவார். இவ்வுலகில் கெளத்தமருக்கு முன்னும் பின்னும் பல்வேறு நாடுகளில் பல்வேறு சமூகத்தில் பல புத்தர்கள் தோன்றியுள்ளனர். 


கெளத்தமருக்கு பின் ’மைத்ரேயர்’ எனும் புத்தர் தோன்றுவார் என்றும் அவர் தன் சமூகத்தினரை மட்டுமின்றி உலகமக்கள் அனைவரையும் 


செம்மைப்படுத்தி உலகத்திற்கே ஒரு வரமாவார் என்றும் புத்தர் முன்னறிவிப்பு செய்தது இங்கே குறிப்பிடத்தக்கது. இதுவே புத்த மதத்தின் புத்தர்கள் பற்றிய நம்பிக்கை. அப்படியென்றால் கடவுள்?


எதா எதாஹி தர்மஸ்ய கிலானிர் பவதி பாரத; அப்யுத்தானம் அதர்மஸ்ய ததாத்மானம் ஸ்ர்ஜான்ம் அஹம்2


(பொருள்: பாரத நாட்டில் எப்பொழுதெல்லாம் தர்மம் அழிந்து அதர்மம் தலைதூக்குகிறதோ; அப்பொழுதெல்லாம் தர்மத்தை நிலைநாட்ட நான் (கிருஷ்ணன்) அவதரிப்பேன்.


எனும் பகவத்கீதை உபதேசத்தை எடுத்து ஹிந்துக்கள் இன்று புத்தரை கிருஷ்ணரின் அவதாரமாகக் கொண்டாடுகின்றனர். புத்தரை கடவுளாக பாவிக்கின்றனர். அப்பொழுது புத்தரை கடவுளின் அவதாரமாகக் கொள்ளலாமா?


பௌத்த மதத்தில், புத்தர் கடவுளின் அவதாரம் எனும் கருத்திற்கு மட்டுமல்ல புத்தர் கடவுள் எனும் கருத்திற்கே இடமில்லை. புத்தர் அவர்களுக்கு கடவுளுமில்லை, கடவுளின் அவதாரமும் இல்லை. ஜஸ்ட் நம்மைப்போல் ஒரு மனிதர் அவ்வளவே. நமக்கும் அவருக்கும் ஒரே ஒரு வேறுபாடு. நாம் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறோம்; அவர் விழிப்படைந்துவிட்டார். அவ்வளவே. 


விழிப்படைந்தால் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் நாமும் புத்தரே. அது என்ன விழிப்பு. மூடிக்கொண்டிருக்கும் இமைகளை திறப்பதா?, இல்லனே அது வேறுவகை விழிப்பு. பிரபஞ்ச விழிப்பு. முழிப்பதை எல்லாம் அடுத்த தலைப்பில் ஆற அமர காணலாம். இது பௌதத்தின் கடவுள் வாழ்த்துப் பகுதி.

அப்போ புத்தமதத்தில் கடவுள் நம்பிக்கை இல்லையா?

இந்தக் கேள்விக்கு பதிலளிப்பது அவ்வளவு எளிதான காரியமல்ல. புத்தர் ஒருபோதும் கடவுளைப் பற்றி நேரடியாக விவாதித்ததில்லை. தன் சீடர்களுடனும் அதுபற்றி கலந்துகொண்டதாக குறிப்பில்லை. இறைவன் உள்ளார் என்றும் கூறியதில்லை. இல்லை என்று கூறியதுமில்லை. கடவுள் விசயத்தில் புத்தர் நடுவுநிலைமை காத்துள்ளார் என்பது மட்டும் புலனாகிறது. ஆக மொத்தத்தில் நமக்கு தெரியவருவது என்னவென்றால் “புத்த மதம் கடவுள் விமர்சனமற்ற மதம்” . ’இருந்தால் நல்லா இருக்கும்’ என்று கூறும் அக்னாஸ்டிக் வகையரா.


ஓஷோ ரஜ்னீஷ் போன்ற பல பெளத்தர்கள் மறைமுகமாக கடவுளை ஏற்றுக்கொண்டாலும் சிலர் இல்லை இல்லவே இல்லை என்று ஆணித்தரமாகச் சொல்கிறார்கள். ஆக, இன்றுவரை புத்தமதத்தில் ”கடவுள் இருக்கிறாரா?” என்கிற கேள்விக்கு தெளிவான பதில் மட்டும் இல்லை.

ரொம்ப குழப்பிக்காதீங்க. ஒரு கதை கேட்போம்.

பகல், முற்பகல்.


புத்தர் தன் முதன்மை சீடர் அனந்தருடன் ஒரு கிராமத்தில் இருந்தார். ஒரு மனிதன் அவரிடம் மூச்சிரைக்க ஓடி வந்தார். கேட்டார் ஒரு கேள்வி.


“கடவுள் உள்ளாரா?”


நாம் அங்கு இருந்திருந்தால் புத்தரிடம் என்ன வினா தொடுத்திருப்போமோ அதே வினா. புத்தர் என்ன பதிலளிக்கிறார் என்று பார்ப்போமே.


“இல்லை, நிச்சயமாக கடவுள் இல்லவே இல்லை” புத்தர் சொன்னார்.


வந்த மனிதர் குழம்பிய நிலையில் அங்கிருந்து சென்றார். புத்தரின் வார்த்தைகளை கேட்ட அனந்தர் தம்மை நாத்திகர் என வரைவறுத்துக் கொண்டார்.


வெயில் கொளுத்தும் மதிய வேளை. காட்டுவழியே பயணம் மேற்க்கொண்ட அவர்கள் மற்றொரு சிற்றூரை அடைந்தனர்.


அங்கு மற்றொரு மனிதர் புத்தரை நோக்கி “கடவுள் உள்ளாரா?” எனும் கேள்வியுடன் அனுகினார்.


புத்தர் அமைதி தழும்பும் முகத்துடன் “ஆம், கடவுள் உள்ளார், நிச்சயமாக உள்ளார், அதிலென்ன சந்தேகம்” என்றார்.


இம்முறை அம்மனிதன் மட்டும் குழம்பவில்லை, அனந்தரும் சேர்ந்து குழம்பினார். அதனை வருணிக்க என்னால் இயலவில்லை. எனவே, நம்மைப்போல் என்று வைத்துக்கொள்வோமே.


மாலை, கடிகாரம் இல்லாத குறையை பறவைகள் தங்கள் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பி அறிவித்தன. புத்தரும் அனந்தரும் குறிப்பறிந்து தங்கள் இருப்பிடத்திற்கு விரைந்து கொண்டிருந்தனர். வழியில் ஒரு மனிதன் புத்தரைத் தடுத்து நிறுத்தினான்.


”ஐயா, எனக்கு ஒரு சந்தேகம், தங்களிடம் கேட்கலாமா?”


“கேளுங்கள், அறிந்தால் சொல்கிறேன்”


“கடவுள் என்றொருவர் உள்ளாரா?”


சிரித்த முகத்துடன் புத்தர் அம்மனிதரது முகத்தை நோக்கினாரே தவிர, வாய் திறந்து எந்தப் பதிலும் அளிக்கவில்லை. அம்மனிதனும் ஏதோ தன் ஐயம் தெளிவுபெற்றவன் போல் சாந்தத்துடன் விடைபெற்றான்.


அனந்தரின் குழம்பிய மனம் மேலும் கலங்கியது. அதற்கேற்றாற் போல் தெளிந்த வானை இருள் கவ்வியது. கலக்கம் தெளியும் முன் அவர்கள் இலக்கும் வந்தது. அதாங்க அவுங்க வீடு வந்துருச்சாம்.


புத்தர் உறக்கத்திற்கு ஆயத்தமானார். நம் நிலையில் இருந்த அனந்தருக்குத் தூக்கம் எப்படி வரும்?


“தாங்கள் மனம்போன போக்கில் போபவரல்ல. தங்கள் ஒவ்வொறு செயலுக்கும் பொருள் இருக்கும் என்பதையும் நான் அறிந்தவனே. இன்று காலை முதல் தங்களுடனேயே நான் என் பொழுதைக் கழித்தேன். ஒரே கேள்விக்குத் தாங்கள் அளித்த மூன்று வெவ்வேறு பதில்கள் என்னை குழப்பத்தில் ஆழ்த்தின. தயவுகூர்ந்து தெளிவுபடுத்துங்கள்” மனதில் இருந்தவற்றை பளீரென புத்தர் முன் தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு கொட்டினார்.


”க்ஹ் க்ஹ்” என்று குரலை அட்ஜஸ்ட் செய்து இப்படி கேட்டுப்புட்டானே என்று மனதினுள் அனந்தரை திட்டியவண்ணம் ”அது என்னனா தம்பி”னு மழுப்ப ஆரம்பிக்கும் இன்றைய அரசியல்வாதிகள் அல்ல புத்தர். அவர் தான் விழிப்படைந்தவர் ஆயிற்றே.


அனந்தர் தன் கேள்வியை முடிக்கும் முன் புத்தர் வாய்திறந்தார்.


“அனந்தனே! என்னிடம் காலையில் வந்த மனிதர் ஆத்திகர். தன் பெற்றோர் உற்றோர் கூறியதை அப்படியே ஏற்று கடவுள் இருக்கிறார் எனற முடிவுக்கு வந்தவர்.


மதியம் வந்தவர், ஒரு நாத்திகர். தன் இளவயதில் ஏற்பட்ட நிராசைகளாலும் ஏமாற்றத்தாலும் கடவுள் இல்லை என்ற நிலைக்கு வந்தவர்.


மாலை வந்தவர் கடவுள் இருக்கிறாரா, இல்லையா என்று நன்கு சிந்தித்தவர், ஆராய்ந்தவர். சில சமயம் கடவுள் இருப்பதைப் போலவும் சில சமயம் இல்லாதது போலவும் உணர்ந்து குழம்பி தன் குழப்பத்தைப் போக்க என்னை நாடியவர். ஆகையால் அவருக்கு என் புன்னைகையை பதிலாய் பரிசளித்தேன் மற்றவர்களுக்கு எதிர்மறையாய் பதிலளித்து சிந்திக்குமாறு இலைமறை காயாய் தெரியப்படுத்தினேன்.” என்று ‘டாட்’ வைத்தார்.


இக்கதையால் நமக்கு தெரியவரும் மாபெரும் கருத்துக்கள் இரண்டு.

முதலிரண்டு மனிதர்களுக்கான பதிலின் மூலம் “எதையும் அப்படியே எற்காமல் சிந்தனைக்கு உட்படுத்தி ஆராய வேண்டும்” என்ற கருத்தையும்,
கடை மனிதனுக்களித்த பதிலின் வாயிலாக “என் இனமடா நீ, நானும் கடவுள் இருக்கிறாரா இல்லையா என்று உன்போல் தேடுபவனே” என்ற கருத்து ஒன்றையும் மெளனத்தால் புத்தர் முன்வைக்கிறார்.

பெற்றோரோ, ஆசிரியரோ, தலைவர்களோ கூறும் எந்தக் கருத்தையும் உய்த்துணர ஒருவன் தன்னிடம் உள்ள தன்னிகரில்லா கருவி ஒன்றை பயன்படுத்துமாறு பரிந்துரைக்கிறார் புத்தர்.


அக்கருவி ஒன்றும் நமக்கு புதிதல்ல. எதை செய்ய வேண்டும் செய்யக் கூடாது என்று நமக்கு கட்டளையிடும் மனமே அது.


குரங்கு போல் தாவும் மனத்தை அடக்கினால் நாம் சொல்வதை கிளிப்பிள்ளைபோல் கேட்டு திருப்ப சொல்லும் என்று கறப்பூரம் அடிக்காத குறையாய் சொல்கிறார் புத்தர். அதனை அடக்குவது அவ்வளவு சுலபமா என்ன? மனதை அடக்க சில வழிமுறைகளையும் விதிமுறைகளையும் போதிக்கிறார் புத்தர். இப்போதனைகளின் தொகுப்பே புத்த மதம். அதன்படி ஒழுகுபவனே பெளத்தன். ஒழுகி விழிப்படைபவனே புத்தன்.


மனத்தை நாம் சொல்வதைக் கேட்கும்படி எவ்வாறு பழக்குவது?

இக்கேள்விக்கு பதில் காண புத்தரின் சரித்திரத்தை ஆழமாக அறிதலே போதுமானது. என்ன ஆழத்தை ஆற அமரத் தழுவத் தயாரா…
*
தேடலும் பதிலும்:

கௌதம புத்தர், கிறிஸ்து பிறப்பதற்கு தோராயமாக 536 (சிலர் 563 என்றும் கூறுவர்) ஆண்டுகளுக்கு முன் தற்போது நேபாளத்தில் உள்ள லும்பினி எனும் பூங்காவில்5 பிறந்தார். வளர்ந்ததெல்லாம் கபிலவஸ்துவில். தற்போது கபிலவஸ்து உத்தர பிரதேசத்தில் உள்ளது.


கௌதம புத்தரின் இயற்பெயர் சித்தாந்தர். சித்தாந்தர் என்பதற்கு நினைத்ததை அடைபவன் என்று பொருள். அவர் சாக்கிய அரச குலத்தில் பிறந்தவர். அவரது தந்தை சுத்தோதனர். ஒரு குறுநில மன்னனாக இருந்தவர், கௌதமரின் பிறப்பிற்கு பின் கோசல நாட்டை வெற்றிகொண்டு முடி சூடினார். அரசி மாயா கௌதமரின் தாயார். இவர் பண்டைய நேபாளத்தின் தேவதகா அரச பரம்பரையில் பிறந்தவர். இவரை மஹா மாயா, மாயா தேவி என்றும் அழைப்பர்.


சுத்தோதனாவிற்கும் மாயாவிற்கும் திருமணமாகி 20 வருடமாக குழந்தை இல்லை. அந்த நிலையில், ஒரு நாள் பௌர்ணமி இரவு மாயா ஒரு கனா கண்டார். அதில் அவரை நான்கு தேவர்கள் இமய மலையில் உள்ள அநோதட்டா எனும் ஏரிக்கு கொண்டு செல்வது போல் உணர்ந்தார். அங்கு நீராடிவிட்டு வெளியில் வந்த அவரை சொர்கத்து உடையையும், வாசனை திரவியத்தையும் பூக்களையும் கொண்டு தேவர்கள் அலங்கரிக்கக் கண்டார். பின்னர் ஒரு வெள்ளை யானைக்குட்டி அவரை மும்முறை சுற்றி வந்து அவரது வயிற்றுக்குள் புகுவதைக் கண்டார். பட்டென துயில் கலைந்தெழுந்தார். தான் கர்பபமானதை உணர்ந்த அவர், பிறக்கவிருக்கும் குழந்தை துஷித்த சுவனத்தின் போதிசத்துவன் என்பதை உள்ளுணர்வினால் அறிந்தார். பௌத்த சித்தாந்தத்தில் போதிசத்துவர் என்பதற்கு ‘போதி நிலையில் வாழ்பவர்’ என்று பொருள் கொள்ளலாம். ‘போதிசத்துவர்’ என்பதை ஒவ்வொரு


புகுந்த வீட்டிலிருந்து பிறந்த வீட்டிற்குச் செல்லும் வழியில் புத்தரின் தாய் பிரசவவலி ஏற்பட்டு இந்த பூங்காவிலேயே புத்தரைப் பிரசவித்தார்.

பௌத்த பிரிவிலும் ஒவ்வொரு விதமாக விளங்குகின்றனர். இதைப் போல் போதிதர்மரின் இயற்பெயராகக் கருதப்படும் ’போதிதாரா’ எனும் பெயருக்கு போதிநிலையின் ’விண்மீன்’ எனப் பெயர்.

குழந்தையை தாய் வீட்டில் பெறுவதல்லவா இந்திய மாண்பு. எனவே மாயா தேவி தன் புகுந்த வீடான கபிலவஸ்த்துவை விட்டுப் பிறந்த வீடான நேபாளத்திற்கு புறப்படுகிறார். போகிற வழியிலேயே பிரசவ வலி ஏற்பட்டு லும்பினியில் கௌதமரை பிரசவிக்கிறார். அவருடைய துர்பாக்கியம், சித்தாந்தர் பிறந்து ஏழே நாட்களில் மரணமடைகிறார்.


அரசியாரின் மரணதுக்கத்தையும் மறந்து, ஒருமாதம் நாடே தங்கள் இளவரசனுக்கு விழா எடுத்துக் கொண்டாடுகிறது.


குழந்தை பிறந்தவுடன் முதல் வேலை என்ன?


ஆருடம் பார்ப்பது. எவர் தான் இதற்கு விலக்கு.


கௌதமர் பிறந்து சில நாட்களிலேயே அவருடைய தந்தை எட்டு பிராமணர்களை அரண்மனைக்கு வரவழைத்தார். குழந்தையாய் இருந்த கௌதமரை ஆராய்ந்த அவர்கள் ஒரு அதிர்ச்சியான தகவலை அளித்தனர். சித்தாந்தர் ஒன்று அரசனாவார் அல்லது துறவியாவார் என்று. தூக்கி வாரிப் போட்டது சுத்தோதனருக்கு, இவ்வளவு நாள் கழித்து பிறந்த தன் மகனை துறவியாக்க விரும்புவானா ஓர் அரசன். யோசித்தார், மிகத் தீவிரமாக யோசித்தார். ஒரு அருமையான யோசனையும் உதித்தது. அன்று முதல் சித்தாந்தர் வெளியுலகம் தெரியாமல் வளர்க்கப்பட்டார். இசையும், பொன்னும்,பெண்களும், போதையும் சித்தாந்தரை சூழ்ந்தன. போகங்களுக்கு அடிமை ஆகிவிட்டால் கௌதமரால் துறவு மேற்கொள்ள இயலாது என்று தப்பு கணக்கு போட்டார் சுத்தோதனர். தான் எப்படி வளர்க்கப்பட்டதாக புத்தரே கூறும் வார்த்தைகளைக் கேளுங்கள்.


“நான் தனிமையில் வாழ்தவன், வளர்ந்தவன். ஆம் தனிமையில், மாபெரும் தனிமையில், முழுமையான தனிமையில். எனக்காக எந்தை பல்வேறு தாமரை குளங்களை நிர்மானிதிருந்தார். அவற்றில் சில வெண்தாமரைகளையும், சில செந்தாமரைகளையும், சில ஊதா நிற மலர்களையும் உடையவை. நான் வாரணாசி நகரில் இருந்து வராத எந்த சந்தன கட்டைகளையும் பயன்படுத்தியதில்லை. என் தலைப்பாகை, தளர்வாடை, கீழாடை, மேலங்கி அனைத்தையும் வாரணாசியிளலிருந்தே தருவித்தேன். நான் உபயோகித்த அனைத்து பொருட்களும் இறக்குமதி செய்ய பட்டவை. என் மீது தூசி, வெயில், மழை, குளிர் படாமல் குடை பிடிக்கவே அல்லும் பகலும் பலர் பணியிலிருந்தனர்.


என் கைவசம் முன்று அரண்மனைகள் இருந்தன. மழைகாலத்திற்கொன்று வேனிர்காலதிற்கொன்றுமாய். மழைகாலங்களில் அந்தப்புரப்பெண்களுடன் என் பொழுது கழிந்தது நான் ஒரு முறை கூட என் அரண்மனையைவிட்டு வெளியே வந்ததில்லை.


என் நாட்டு மக்கள் தங்கள் வேலையாட்களுக்கு குருணை அரிசி சோற்றையும், குழைந்த பருப்பையும் உணவாய் தருவார்கள் என்று கேள்விப்பட்டேன். ஆனால், என் வீட்டிலோ சேவகர்கள் கோதுமையாலும் அரிசியாலும் மாமிசத்தாலும் உணவு படைத்துண்டனர்.


அதிர்ஷ்டத்திலும், தனிமையிலும் வாழ்ந்ததால் எனக்கு உடல் முதிர்ச்சியைப் பற்றியோ, பிணியைப்பற்றியோ, இறப்பைப்பற்றியோ அறிமுகம் இல்லை. ஆதலால், என் இளம்பருவத்தில் முதன்முறையாக முதியோர்களையும், நோய்வாய்ப்பட்டவர்களையும், ஊனமுற்றோரையும் சந்தித்தபொழுது அதிர்ச்சியடைந்து பயந்தேன். நமக்கும் இதல்லாம் வருமே என்றெண்ணி 

சஞ்சலமடைதேன். மிரண்டேன் என்றே கூற வேண்டும்.“

இவ்வாறு உலகமே தெரியாவண்ணம் கௌதமர் வளர்க்கப்பட்டார். அவரை ஆளாக்கியவர் மாயா தேவியின் தங்கை மஹா பிரஜபதி. கௌத்தமரின் பதினாறாம் வயதில், யசோதரா எனும் சமவயது யுவதியுடன் திருமணம் இனிதே நிகழ்ந்தது. இல்லறத்தின் சான்றாக அவர்களுக்கு ஒரு மகனும் பிறந்தான் (ராகுலன் என்று பெயர்).


சித்தாந்தருக்கு வயதும் 29 ஆனது. எப்படியாவது அரண்மனை கோட்டை சுவற்றிற்கு அப்பால் உள்ள உலகை காணவேண்டும் என்ற ஆவல் அவரை குடிகொண்டது. அதற்கும் சமயமும் கிட்டியது. தன் மக்களின் நிலை காண கௌதமர் புறப்பட்டார், அவருடைய தேர்ப்பாகன் சன்னாவின் துணையுடன்

வெளியேவர் முதலில் ஒரு நோயாளியை கண்டார். “ஏன் இவர் இவ்வாறு உள்ளார்?” என்று பாகனிடம் வினவினார். பாகனும் விளக்கமளித்தான். இவ்வாறு அவர் இறப்பையும், பிணியையும், உலக துன்பங்களையும் நேரடியாக கண்டுணர்ந்தார். அவர் எவ்வாறு உணர்ந்தார் என்பதை நாம் அவர் 
வார்த்தைகளிலேயே கடந்த பத்தியில் உணர்ந்தோம்.

இதன் பிறகு கௌதமர், உலக துன்பங்களுக்கான விமோச்சனத்தை தேடினார். பல தகவல்களையும் புரட்டினார். இதோ அவர் வார்த்தைகளில்,

“நான் பிரபஞ்ச விழிப்படையும் முன் பிறப்பு, முதிர்வு, பிணி, துக்கம், இறப்பு ஆகியவற்றினூடே இன்பத்தையும் தேடினேன். திடீரென என்னுள் ஓர் கேள்வி பிறந்தது, “நான் ஏன் பிறக்க வேண்டும்?, என் இறக்க வேண்டும்? பிறவாமை, பிணியாமை, இறவாமை போன்றவற்றை அடைய நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று எனக்காக சிந்திக்க ஆரம்பித்தேன். உலக பிணியை வெல்லும் வழிகளை நான் ஆராய்ந்தேன். இதன் விளைவாக சில நாட்களிலேயே, என் இளமை என்னும் வரத்தை வீணடிக்காமல் பயன்படுத்த எண்ணினேன். துறவு பூண்டேன். என் மனைவியும், தந்தையும் மிகவும் நேசித்த என் தலைமுடியையும், மீசையையும், தாடியையும் மழித்தேன். என் வீட்டாரின் கண்ணீரையும் அறிந்து நான் வீட்டைவிட்டு யாருக்கும் தெரியாமல் வெளியேறினேன். துறவுரி தரித்து.”

புத்தரது காலத்தில் இரு பெரும் தத்துவவாதிகள் கூட்டம் இருந்தது. முதல் வகையைச் சார்ந்த தத்துவவாதிகள் வேதாந்திகள். ரிக், யஜுர், சாம, அதர்வண வேதங்களின்படி வாழ்பவர்கள். தங்கள் பாவங்களை போக்கவும், கடவுளை திருப்திபடுத்தவும் யாகம் வளர்த்து பிற உயிர்களை பலி கொடுப்பவர்கள். இன்றைய இந்து மதத்தையும் வேதாந்தத்தையும் ஒன்றென கொண்டு குழப்பிக்கொள்ளாதீர்கள். இவற்றை பற்றி விவரமாக பின்னர் பார்ப்போம்.



இன்னொரு தத்துவவாதிகள் கூட்டம் சமணர்களை உள்ளடக்கியது. இவர்கள் வேதங்களின் அதிகாரத்தை வினவினர், குறை கண்டனர். இறைவணக்கம் அவசியமற்றதாக கூறினர். ஆனால். வேதாந்திகளைப் போலவே சமணர்களும் மறுபிறவியில் நம்பிக்கை கொண்டனர். ஒருவனின் செயலே அவன் விதியை நிர்ணயிபதாக நம்பினார். ஆனால், வேதாந்திகளைப் போல் முக்தி அடைய அவர்கள் பலிகளையும், இல்லறவாழ்வை தேர்ந்தெடுக்கவில்லை மாறாக கொல்லாமையையும், துறவறத்தையும் தேர்ந்தெடுத்தனர். விஞ்ஞான நோட்டமிடல், நோன்பு, அனுபவம், தியானம், சமண மார்க்க பயிற்சி ஆகியவற்றின் முலம் இயற்கையின் விதிகளை அறியமுடியும் என்று உய்த்துணர்ந்தனர். புத்தருக்கு இச்சமண வழியிலேயே ஈர்ப்பு ஏற்பட்டது. சிக்கலான மத சடங்குகளாலும் சம்பிரதயங்களாலும்உயிர்ப்பலிகளாலும் பிரவிக்கடலை கடக்க முடியும் என்ற வேதாந்த தத்துவத்தை கௌதமர் மறுத்தார்.


புத்தர் சமண வழியை தேர்ந்தெடுத்தார்.


யாருக்கும் தெரியாமல், புத்தர் தன் குதிரை கந்தகாவுடனும் தேர்பாகன் சன்னாவுடனும் அரண்மனையை விட்டு இரவோடு இரவாக வெளியேறினார். 


முதலில் தன் துறவாழ்வை ராஜகஹாவில் துவங்கினார். தன் உணவிற்காக யாசித்தார். அங்கு மகத நாட்டு மன்னன் பிம்பிசாரன் கௌதமரை இனம் கண்டுகொண்டான். அவரது தேடல்பற்றி அறிந்து தன் நாட்டு ஆட்சியை கௌதமரிடம் கொடுப்பதாக அறிவித்தான். ஆனால், கௌதமர் தன் நிலையை விளக்கி அதை மறுத்தார். மேலும் தான் தன் கேள்விகளுக்கு பதில் கண்டறிந்தவுடன் முதலில் மகத நாட்டிற்க்கே வருவதாக உறுதியளித்தார்.


ராஜகஹாவில் இரு குருக்களிடம் பாடம் கற்றார் கௌதமர். முதலில் ‘அலர்த கலமா’’ என்பவரிடம் வித்தைகளை கசடறக் கற்றார். கலமா புத்தரை தன் ஞானவாரிசாக அறிவித்தார். இன்னும் தான் ஞானத்தில் திருப்தி அடையவில்லை என்று கூறி ‘உத்ரக ராம்புத்ரா’’ என்பவரிடம் தியானத்தை கற்க சீடரானார். அங்கும் அவர் திருப்தி அடையாததால் ‘கௌண்டின்யா’’ தலைமையிலிருந்த ஐந்து தோழர்களுடன் வேறு இடம் சென்றார்.


அங்கு ஊன், உறக்கம் இன்றி தவம் செய்தனர். உடலை வருத்தி தவமிருந்தால் தன் தேடல் முடிவுறும் என்று புத்தர் எண்ணினார். இதனால் அவர் உடல் இளைத்ததே தவிர எந்த முன்னேற்றமும் ஏற்படவில்லை. உயிர் உடலில் ஒற்றிக்கொண்டிருக்கும் பொழுதே இதனை உணர்ந்த புத்தர், உடலை வருத்தி தவமிருக்கும் திட்டத்தை கைவிட்டார். சித்தாந்தரின் இந்த முடிவால் விரக்தி அடைந்த தோழர்கள் அவரை தனியே விட்டுச் சென்றனர். கௌத்தமர் சமணர்களின் கடும் தவத்தை வெறுத்து நடுநிலையான பாதையை

தேர்ந்தெடுத்தார். சமணமும்9 அல்ல, வேதாந்தமும் அல்ல. அதுவே புத்த மார்க்கம் என்றானது.

பிறகு, கயாவை தனியே அடைந்தார். அங்கிருந்த ஒரு அரசமரத்தின் அடியே அமர்ந்தார். தன் தேடலுக்கு விடையறியாமல் அங்கிருந்து எழப்போவதில்லை என்று ஒரு முடிவெடுத்தார். உணவிற்காக மட்டும் யாசிக்க அங்கிருந்து எழுந்தார். நாற்பதி ஒன்பது நாட்களுக்கு பின் அவர் தேடலுக்கு விடை கிடைத்தது. அரசமரம் போதிமரம் ஆனது. அப்போது அவர் முப்பத்தி ஐந்து வயதைக் கடந்திருந்தார். சித்தாந்தர் புத்தரானார். புத்தர் என்பதற்கு ‘விழிப்படைந்தவர்’ என்று பொருள் என்பதை நாம் ஏற்கனவே கண்டோமல்லவா?

அப்படி என்ன பதில் அவருக்கு கிடைத்தது? தனி மனித புத்தரிடமிருந்து புத்தமதம் எப்படி உருவானது? புத்தமதத்தின் அடிப்படை கோட்பாடுகள் என்ன? இந்த கேள்விகளுக்கு அடுத்த பகுதியில் நாம் பதில் தேடுவோம்.

தேடல், அதுதானே புத்தரை இவ்வளவு பெரிய மகான் ஆக்கியது. ஸோ, நாமும் 
தேடுவோம்.

*

புத்தம் சரணம்:

பிறவாமை, பிணியாமை, இறவாமை எனும் நிலையை அடைய முதலில் ஒருவர் தன் வாழ்வில் நற்கருமங்கள் செய்யவேண்டும் என்று துறவு மேற்கொண்ட பொழுது புத்தர் உணர்ந்தார்.


(நற்கருமம் செய்தல் என்றால் பொய்யாமை, கொல்லாமை, கள்ளாமை, என்று ‘திருக்குறளில்’ வரும் அனைத்து ஆமைகளையும் கடைபிடிப்பது).

இவற்றை தவறாமல் கடைபிடித்தாலே பிறவாநிலை கைகூடிவிடும் என்று அறிந்தார்.

இதனை கடைபிடிப்பது என்ன அவ்வளவு எளிதான காரியமா?


இந்த அனைத்து ஆமைகளையும் ஒரே ஒரு ‘சை’’ தின்றுவிடுவதையும் புத்தர் கவனிக்காமளில்லை.


இவ்வாறு மனத்தில் ஓடிய எண்ணங்கள் அனைத்தையும், ஒருசேர நெற்றிப்பொட்டில் நிறுத்தி தியானத்தை தொடர்ந்தார் ………


இதன் விளைவாக, புத்தருக்கு கிடைத்த பதில் ‘ஆசை’’…….. பதிலும் கிடைதாயிற்று, அப்புறம் என்ன, நாலு பேர் கிட்ட சொல்ல வேண்டியது தானே. நாம் இப்படி தான் யோசிப்போம். அவர் புத்தரில்லையா? அவர் எப்படி யோசித்தார் என்று சற்று பார்ப்போம்.


“நமக்கு புரியுது சரி மத்தவுங்களுக்கு இது புரியுமா?” என்று சிந்தித்த புத்தர், ஒரு சூத்திர வடிவில் தன் தேடலுக்கான முடிவை அறிவித்தார்.


1. இது இருந்தால் அதுவும் இருக்கும்.

2. இதனுடைய எழுச்சியினால் அதுவும் எழும்.
3. இது இல்லை என்றால் அதுவும் இல்லை.
4. எனவே, இதை நிறுத்தினால் அதுவும் தானாக நின்றுவிடும்.

என்னய்யா இது, இது அதுன்னு, ஒரே குழப்பமா இருக்கேனு நினைக்காதிங்க…………. தத்துவம்னா அப்படிதான் இருக்கும்.


இது=ஆசை; அது=துன்பம்.


புத்தர் சொல்ல வருவது என்னவென்றால்,

1. துன்பம் இருக்கும் இடத்தில் ஆசையும் இருக்கும்.
2. ஏனென்றால் துன்பம் எழக் காரணம் ஆசை.
3. ஆகவே, ஆசை இல்லையேல் துன்பம் இல்லை.
4. எனவே, ஆசைப்படுவதை நிறுத்திக்கொண்டால் துன்பமும் நின்றுவிடும்.10

இவையே புத்தர் கண்ட நான்கு பேருண்மைகள்.


இவற்றை அடைய புத்தர் ஒரு நிபந்தனையும் முன்வைக்கிறார்

நிபந்தனை என்னவென்றால், இவற்றை அடைய ஒருவர் ‘உலகம் ஒரு மாயை’’ என்று முதலில் உணர்ந்திருக்க வேண்டுமாம்.

ஆம், “நேற்றிருந்தது இன்றில்லை, இன்றிருப்பது நாளை இல்லை; எனவே இந்த மாய உலக வாழ்வில் வெற்றி பெறுவது ஒரு மனிதனின் பிறவி நோக்கம் அன்று”,” என்று மொழிந்தார் புத்தர்.

தன்னை விட்டுச்சென்ற அந்த ஐவரையும் சந்தித்து இவ்வுண்மைகளை அவர்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டார் புத்தர். இவர்களே புத்தரை தங்கள் ஆசானாக ஏற்றுக்கொண்ட முதல் சீடர்கள். காட்டுத்தீ போல் பரவியது பௌத்தம். அறுபதுபேர் கொண்ட ஒரு சங்கம் (குழு) அதிவிரைவில் உருவானவுடன், முதல் வேலையாக அவர்களை நாலா திசையிலும் பரவச்செய்தார் புத்தர் (சங்கம் வைத்து தமிழ் மட்டுமே வளர்க்க வேண்டுமா என்ன?). அவர்களின் பிரச்சாரத்தால் பலரும் புத்தமதத்தில் இணைந்தனர். பிராமணனாய் பிறவாத ஒரே குற்றத்திற்காக பிறவா நிலையை அடைய முடியாது என்று கூறி வேதாந்திகளால் ஒதுக்கப்பட்டவர்களும் இதில் சங்கமித்தனர். அரசர்களும், செல்வர்களும் தங்கள் பங்குக்கு புத்தவிகாரைகளை கட்டி புத்த பிக்குகள் தங்க வழிவகை செய்து கொடுத்தனர். 


ஆசைப்படுவதை முடக்கி ஒழுக்க நெறியில் தழைக்க தனது தொண்டர்களுக்கு சில வழிமுறைகளையும் நெறிமுறைகளையும் வகுத்தளித்தார் புத்தர்.


ஆசைப்படுவதை நிறுத்த புத்தர் மூன்று வழிகளை போதிக்கிறார். இதனை எட்டு மடிவழிகள் என்றும் கூறுவர்


1. ஒழுக்கம்

2. ஞானம்
3. தியானம்

ஒழுக்கம்:


நன்மொழி: உண்மை, பிறர் மனம் புண்படா வண்ணம் பேசுதல், தேவையற்ற வீண்பேச்சை தவிர்த்தல், மௌனம் காத்தல்.


நற்செய்கை: செய்கையால் பிறரை புண்படுத்தாதிருத்தல், அஹிம்சையான செயல்களை மட்டும் செய்தல்.


நல்வாழ்க்கை: பிற உயிர்களுக்கு தீங்கு செய்யா வாழ்க்கை. (அஹிம்சை)

ஞானம்:

நற்காட்சி: காணும் காட்சியை அது தோன்றும் விதத்தை வைத்து அணுகாமல், அதனுடைய உண்மைநிலையை மதிப்பிடுவது.


நல்லெண்ணம்: வாழக்கை சுழற்சியிலிருந்து விடுபட எண்ணுவது, பிற உயிர்களுக்கு தீங்கு செய்யா எண்ணம், பிறர் நலம் விரும்புவது.


தியானம்:


நன்முயற்சி: தன்னை செம்மைபடுத்தும் முயற்சிகளை மேற்கொள்ளல்.


நற்கடைபிடி: உலகின் மெய்ஞானத்தை முன்னுணர்ந்த விழிப்பு நிலையை கடைபிடித்தல்.


நல்லமைதி: அமைதியை நிலைநாட்ட தியானம் மேற்கொள்ளல்.


இவையே எட்டு நல்வழிகள் எனப்படும்.


இவையே புத்த மதத்தின் அடிப்படைத் தத்துவங்கள் என்று கூறிவிட்டாலும் 


இதனுள் வராத, புத்தரால் போதிக்கப்பட்ட பல அறநெறிகளும் ஒழுக்கநெறிகளும் உண்டு. புத்தரின் அத்தகைய உபதேசங்கங்களை அவர் மறைந்து சில மாதங்களுப்பின் புத்த பிக்குகள் தொகுத்து திரிபிடகம் என்று வழங்கினர்.

முன்னரே பார்த்தபடி, புத்தர் தான் வாக்களித்த பிம்பிசாரரை சந்திக்க மகத நாட்டிற்கு தன் சீடர்களுடன் பயணப்பட்டார். போகிற வழியில் ஊர்வில நாட்டு காட்டுப்பகுதியில் சில நாட்கள் தங்கினார் அங்கு தத்துவத்திலும் துறவரத்திலும் சிறந்து விளங்கிய முன்று சகோதர்களை தன் நெறியால் ஆக்கிரமித்தார். பின் மகத நாட்டிற்க்குச் சென்ற புத்தருக்கு பிம்பிசாரறால் பெருத்த வரவேற்பு அளிக்கப்பட்டது. பிம்பிசாரர் ஒரு பெருங் கூட்டத்துடன் புத்த மதத்தைத் தழுவினார். அவர் அரண்மனைக்கு அருகிலேய புத்தர் தங்கிக்கொள்ள வசதியாய் ஒரு சோலையை ஏற்படுத்தித் தந்தார். மழை காலங்களில் புத்தர் இங்கேயே தங்கியதாக பல தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. மழை காலங்களில் பூச்சிகள் பெருக்கம்  அதிகமாக இருப்பதால், அவற்றை இம்சிக்காமல் இருக்கவே மழை காலங்களில் மடங்களில் தங்கும் வழக்கம் பௌத்தர்களுக்கு வந்தது. 


இதன் பின்னர் புத்தர் தன் பிறந்த ஊரான கபிலவஸ்த்துவிற்கு அவரது தந்தையின் அழைப்பை ஏற்று துறவியாய் சென்றார். அங்கு புத்தரின் மகன் ராகுலரும், அத்தை மகன் அனந்தரும் புத்த மதத்தை ஏற்றனர். இதன் பின்னரே புத்தரின் மற்ற முதன்மை சீடர்களான தேவதத்தரும், உபாலியும், அனுருதாவும் பௌத்தத்தில் இணைந்தனர். இதனைத் தொடர்ந்து புத்தர் கோசல நாட்டுத் தலைநகரில் தங்கியும் ஊர் ஊராக சுற்றியும் நாற்பத்தி ஐந்து ஆண்டுகள் தான் கண்ட உண்மையை பரப்பினார். இதன் பின்னர், கடும் பிணியால் பாதிக்கப்பட்ட புத்தர், ஒருநாள் தன் சீடர்களை அழைத்து “அருகே வாருங்கள் துறவிகளே, உங்களிடம் இருந்து நான் விடைபெறும் தருணம் இது. உலகிலுள்ள அத்தனை பொருட்களும் கறையக்கூடியதே, ஆகையால் உலகை மோகிக்காமல் கடின முயற்சியால் உங்கள் விமோச்சனதிற்காக பாடுபடுங்கள்”, என்ற இறுதி போதனையுடன் உலகைவிட்டு பிரிந்தார்.


அவருடைய இறப்பிற்குப் பின் மேற்கண்டபடி மூத்த புத்த பிக்குகள் ஒன்றுகூடி அவரது போதனைகளை தொகுத்து திரிபிடகம் உருவாக்கினர். திரிபிடகம் முன்று நூற்களை உள்ளடக்கியது. ஒழுக்கத்தை போதிக்கும் விநயபிடகம் அறநெறியை போதிக்கும் தம்மபிடகம், மனத்தில் உருவேற்ற வல்ல சூத்திரபிடகம்.


திரிபிடகம் பாளி மொழி நூலாகும், புத்தர் தனது போதனைகளை பாளி மொழியிலேயே செய்தார். புதிய வழக்கங்களை புத்த மதத்தில் புகுத்தும் வேலை புத்தர் இறந்து சுமார் நூறு ஆண்டுகள் கழித்து சில பிக்குகளால் மேற்கொள்ளப்பட்டது. ஏனென்று கேட்டால் “பழையன கழிந்து புதியன புகுந்தால் மட்டுமே புத்தமதம் தழைக்கும்” என்றனர். இதற்காக ‘வைசாலி’’ நகரருகில் எட்டு மாதம் தங்கி பிக்குகள் ஆலோசித்தனர்.


முடிவாக, ‘புத்த மதத்தில் புதுமைகளை புகுத்துவதற்கு இடமில்லை’ என்று திட்டவட்டமாக அறிவித்தனர். இவர்களை எதிர்த்து புதுமை விரும்பி வெளியேரியவர்களே இன்றைய மஹாயான அதாவது பெருஞ்சுழற் பௌத்தர்கள் (அவர்களாகவே வைத்துக்கொண்ட பெயர் இது).

இந்தப் புதுமை விரும்பிகள், ”புதுமை மதத்தை பாழ்படுத்தி விடும்”’ என்றவர்களை ஹினயான அதாவது சிறுஞ்சுழற் பௌத்தர்கள் என்றழைத்தனர்.


இதனை எதிர்த்து தங்களுக்கு தேரவாத (மூத்தோர் வழி) பௌத்தர்கள் என்று பெயர் சூடிக்கொண்டார்கள் மூத்தவர்கள்.



பின்னர் இது நாள்வரை இரு பிரிவுகளுக்குள்ளுமே பல உபப்பிரிவுகள் தோன்றியும் மறைந்தும் விட்டன.

”மாஹயானம் இல்லையென்றால் பௌத்தம் இவ்வளவு தூரம் பரவி இராது; அதேபோல, தேராவதம் இல்லையென்றால் பௌத்தம் என்றால் என்னவென்றே தெரிந்திருக்காது.”


இதுதான் மஹாயானத்திற்கும் தெராவதத்திற்கும் பௌத்தர்கள் கூறும் ஒற்றைவரி வேறுபாடு.


புத்தர் புலால் உண்பதை தடை செய்ததைக் கூட அறியாமல் இருக்கும் இன்றைய சீனர்களை பார்த்தல் உங்களுக்கு மஹாயானம் நன்கு விளங்கும்.


போதிதர்மர் மஹனயான பிரிவைச் சார்ந்தவர். இவர் மஹாயான பௌத்த பிரிவின் லெஃப்ட்டில் புகுந்து ரைட்டில் புதிதாய் ஜென் (தியான) புத்த மதத்துடன் வெளியேறியவர். இதுவரைக் கண்ட பௌத்தம் தான் அவரை துறவு மேற்கொள்ள வைத்தது. சீனா செல்லத் தூண்டியது. ஜென்னை தோற்றுவிக்க உதவியது.


எனவே, தான் ஆழமாக பார்க்காவிடினும் மேலோட்டமாகவாவது புத்த மத்ததை இவ்வாறு ஆராய வேண்டியுள்ளது.

4 thoughts on “சித்தார்த்த சித்தாந்தம்

  1. Good effort baba ! for any philosophical system there are certain basic premises which are logically interconnected. How these basic premises evolve again is a point of discussion because they may be purely theoretical or empirical i.e arise out of experience. But again even if they are based on empirical facts, they are a reaction towards the existing social systems and practices and religious ideologies. If we go a little deeper, passion arises from a mind which clings on to things as permanent. Permanence is merely a concept and doesn't exist in nature which is in a state of constant flux (change). If Hindus say that the empirical world which changes is maya and that which is permanent free of change and differences (Brahman) is the reality, for Buddha Change is the reality and when we try to go beyond that notwithstanding the changing impermanent world, we end up in mere concepts which exist only in our mind and are false. Hence they start with anatma vada, the idea of a permanent being behind all changes is substituted by the theory of dependent origination "pratitya samutpada". Religious practices may be social in nature but being religious requires deep understanding and discipline which is possible only when life is lived honestly and intensely.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *