Browsed by
Month: March 2012

மூளை வறட்சி: (Brain Drain)

மூளை வறட்சி: (Brain Drain)


தலைப்பைப் பார்த்துவிட்டு ஏதோ மருத்துவ அறிக்கை என நினைத்து விட வேண்டாம். கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே இந்திய அளவில் பெரும் பெரும் மூளைகளால் மூளை வறட்சி எனும் சொல் பயன்படுத்தப்பட்டுவருகிறது. பத்திரிக்கைகளிலும் இந்தத் தலைப்பில் பல்வேறு செய்திகள் வெளிவந்தவண்ணமாக உள்ளன. இப்படி இருக்கும் வேளையில் மூளை வறட்சி என்றால் என்ன என்பதை நாம் அறிந்து வைத்திருப்பது மட்டுமல்லாது புரிந்து வைத்திருப்பதும் மிக மிக அவசியமாகிறது. ஆதலால் அடுத்த நான்கு பக்கங்களில் இதனை முடிந்த அளவு அலச ஆயத்தமாவோம் வாருங்கள்.
மூளை வறட்சி என்பது அறிஞர்கள், தொழில்நுட்ப வல்லுனர்கள் போன்ற அறிவுத்தளத்தளத்தைச் சார்ந்த மக்கள் தங்கள் சொந்த நாட்டிலிருந்து மற்றொரு நாட்டிற்கு பேரளவில் இடம்பெயர்ந்து செல்வதைக் குறிக்கும். பெரும்பாலும் தங்கள் வாழ்க்கைத் தரத்தை உயர்த்தவும், செல்வம் சேர்க்கவும், திறமையை நிறுவவும் மக்கள் இவ்வாறு இடம்பெயர்கிறார்கள்.
திரைகடல் ஓடி திரவியம் தேடும் இப்போக்கால் வீட்டிற்கும் நாட்டிற்கும் நல்லதுதானே என்று எண்ணிவிடாதீர்கள்.
வெளிநாட்டில் கிடைக்காத நம்மூர் பொருட்களை ஏற்றிச் சென்று அங்கு விற்றுவரும் பொருள் சார்ந்த வியாபாரம் அல்ல இது. அறிவு சார்ந்தது. மூளை சார்ந்த்து. மனிதர்கள் சார்ந்தது. குடும்பம் சார்ந்தது. ஆக மொத்தத்தில் முற்றிலும் நாடு சார்ந்தது. எப்படி தம்பினு நீங்க கேக்குறதுக்கு முன்னாடி நானே பதில் சொல்லிடறேன்.
ஒரு நாட்டின் மூலதனம் என்பது அதன் பணவலிமையைப் பொருத்தோ, ராணுவ வலிமையைப் பொருத்தோ மட்டும் அமைந்துவிடுவதில்லை, மனிதவலிமையைப் பொருத்தும் தான் அமைகின்றது என்பதை நாம் முதலில் மனதில் கொள்ள வேண்டும். மூளை வறட்சி என்பதை மனித மூலதன வெளியேற்றம் (Human capital flight) என்றும் அழைக்கலாம் என்றால் இதன் பேராற்றலை பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். ஆளில்லாமல் வெரும் பணத்தை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு என்ன செய்வது?எனும் சாமானியனின் கேள்வியுடன் நம் பதில் தொடங்குகிறது.
இந்த அறிவுப்பெயர்ச்சி, இடம்பெயரும் மக்களின் தாய்நாட்டின் பொருளாதார வாய்ப்புக்களிலும் (economic prospects), போட்டித்திறனிலும் (competitiveness) பெருத்த எதிர்மறை விளைவை உண்டு பண்ணுகிறது. மேலும், நாட்டின் வளர்ச்சிக்காக உழைக்கும் செயல்திறன் மற்றும் படைப்பாற்றல் மிக்கோரின் எண்ணிக்கையையும் பெருமளவில் குறைக்கின்றது. இதனால் திறமைகுன்றியவர்கள் திறமையானவர்களின் இடத்தை நிரப்பவேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்படுகிறது. இந்த திறமை குன்றியவர்களால் எப்படி தங்கள் துறையை முன்னேற்ற இயலும். இந்தியாவை வல்லரசாக மாற்ற முடியும்.”, என்பது மனிதவள ஆய்வாளர்களின் கவலை.
இந்தியாவிலிருந்து கணினி வல்லுனர்கள் மட்டும் வருடத்திற்கு சுமார் 200 கோடி பேர் இவ்வாறு இடம்பெயர்வதாக ஐக்கிய நாடுகள் வளர்ச்சித் திட்டம் (United Nations Development Programme, UNDP) தெரிவிக்கின்றது.
இன்னும் விளங்கச் சொல்லி புரியவைக்க வேண்டுமானால் சீனாவை எடுத்துக்கொள்வோமே. மன்மோகன் சிங்கிலிருந்து நம் பக்கத்து வீட்டு மண்மேட்டு சிங்வரை ஆனாஊனா சீனாவை தானே சீண்டுகிறார்கள்.
சீனாவின் சவாலை சமாளிக்க நம் நாட்டு ராணுவபலத்தைக் கூட்டவேண்டும் என்று கூக்குரலிடும் சிலர், ஏன் சீனா நம்மை விட வேகமாக முன்னேறுகிறது? என்று நிதானித்து யோசிக்கத் தவறுகிறார்கள். தனிநபர் கல்வி, சுகாதாரம், ஆயுள், வருமானம் என முக்கால் வாசி அறிவுசார்ந்த, மனிதவளம் சார்ந்த துறைகளில் சீனா நம்மைவிட பல மடங்கு முன்னேறிவிட்டது. இப்படி இருக்கையில் வெறும் ராணுவபலத்தை மட்டும் கூட்ட முனைவதென்பது அபத்தத்தில் போய் தான் முடியும்.
இப்பொழுது புரிந்துவிட்டதா என்ன விரட்டு விரட்டினாலும் ஏன் இந்தப் பாயும் புலியால் அசுர வேகத்தில் பரியும் அந்த ட்ராகனை நெருங்கக் கூட இயலவில்லை என்று. மனிதவளம். இதுவே பதில். மனிதவளம் என்பது முன்னேறும் நாட்டிற்கு இன்றியமையாததாகும்.
ஏன் இப்படி மக்கள் பிறநாட்டிற்கு பாய்ந்து நம் நாட்டில் மூளை வறட்சியை உண்டாக்குகிறார்கள்?
கைநிறைய பணம் சம்பாதிக்கவும், தங்கள் வசதி வாய்ப்பை பெருக்கிகொள்ளவுமே பெரும்பாலானோர் வெளிநாட்டுக்குச் செல்கிறார்கள் என்பது அனைவரும் அறிந்ததே. ஏதோ அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக சிலர் இங்கு தீரா தங்கள் அறிவுப்பசியை தீர்த்துக்கொள்ளவும், தங்கள் உயிரை பாதுகாத்துக்கொள்ளவும் இவ்வாறு செய்கிறார்கள். ஆக, தன் சுயநலத்திற்காகவே பலர் வெளிநாட்டின்பால் படையெடுக்கிறார்கள். எப்படி இந்த சுயநலத்தை விரட்டுவது?
மனிதன் அடிப்படையில் ஒரு சுயநலவாதி, அவன் சார்ந்துள்ள சமூகம் இதனை களைந்தால் ஒழிய என்று கூறுகிறது அராபியப் பழமொழியொன்று.
இந்த பழமொழி இடம்பெயரும் மக்களை குறைகூறாதே; அவன் வளர்க்கப்பட்ட சமூகத்தை குறைகூறு என்கிறது. நியாயமாகப் பார்த்தால் இது முற்றிலும் உண்மை தானே.
சாமானியன் தன் மீதும், தன் குடும்பத்தின் மீதும் அக்கறை கொள்வதை ‘சுயநலம்எனும் சொல்லால் கொச்சைபடுத்தி விட முடியாது. சமூகம் தன் மக்களுள் விதைத்ததைத் தானே அறுவடை செய்யும், செய்யவும் வேண்டும், அதைத்தான் இப்பொழுது செய்தும் வருகிறது. என்று குமுறுகின்றனர் சமூக ஆர்வலர்கள், அதற்கு சில எடுத்துக்காட்டுகளையும் அள்ளி வீசியபடி.
இந்தியர்களிடம் ஒரு வினோத போக்கு காணப்படுகிறது. மந்தையோடு மந்தையாய் போகும் பழக்கம் தான் அது.
விளையாட்டாகட்டும், அரசியலாகட்டும், கல்வியாகட்டும், வேறு எந்த துறையாகட்டும் இதுதான் நம் மக்களின் இன்றைய நிலைமை. இதற்கு கிரிக்கெட், அன்னா ஹசாரே, இஞ்சினீரிங், ஐ.டி என எந்தத் தலைப்பை வேண்டுமானாலும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். இவற்றுள் எஞ்சினீரிங் மற்றும் ஐ.டி மாயை என்பது மனிதவள மூலதன வெளியேற்றத்தில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றது. எப்படி?
முடிந்தால் நடுவர்க்க பண்ணிரெண்டாம் வகுப்பு மாணவனின் பெற்றோர்களிடம் பேச்சுக் கொடுங்கள். புரியவரும்.
“அப்பறனே, பையன அடுத்து என்ன படிக்க வைக்கப்போறிங்க
“ஏதாவது டாக்டராவோ இஞ்சினீயராவோ ஆக்கிபுடலாம்னு பார்த்தா எங்கப்பா, 70 பர்சண்ட்டையே தாண்ட மாட்டேன்றான், அதான் நிலத்தை வித்தாவது எஞ்சினியரிங் காலேஜுல சீட்டு வாங்கிப்போடலாமானு யோசிச்சிட்டிருக்கேன். என்னத்தையோ படிச்சுகிட்டானா எதோ ஒரு ஐ.டி. கம்பெனில வேலை பார்த்து செட்டிலாயிடுவான். நம்மள மாதிரி கஷ்டப்படாமலாவது இருப்பான்ல
இஞ்சினீரிங் முடித்தால் வேலைவாய்ப்பு கொட்டிக்கிடப்பதைப் போலவும், ஐ.டி கம்பெனிகளில் வேலைசெய்வது என்பது நோகாமல் கைநிறைய சம்பாதிக்கும் வித்தை என்பது போலவும், அமெரிக்கா என்பது சொர்க்க லோகம் போலவும் இன்றைய சமூத்தில் ஒரு மாயபிம்பம் உருவாக்கப்பட்டுவிட்டது. லட்ச லட்சமாய் செலவு செய்து முண்ணனி இஞ்சினீரிங் கல்லூரியில் பட்டம்பெற்று இன்று பத்தாயிரத்திற்கும் பதினைந்தாயிரத்திற்கும் திண்டாடும் எத்தனையோ இளைஞர்களை எனக்குத்தெரியும். இவர்கள் மேல் தவறேதும் இல்லை, அவர்களிடமும் அவர்கள் பெற்றோரிடமும் இப்படிப்பட்ட மாயத்தை உண்டாக்கிய சமூகத்தின் மீதே தவறு.
சமூகம் சமூகம் என்று சும்மா இல்லாததையெல்லாம் வைத்து பேசுவதாக நினைத்துவிட வேண்டாம்.
உயிரற்றதாகத் தெரியும் இந்த சமூகம்எனும் சொல் பலவகை உயிருள்ள இனங்களை உள்ளடக்கிய குறிப்பிட்ட இடத்தில்/நாட்டில் மக்களின் கூட்டமைப்பைக் குறிக்கின்றது. சமூகத்தின் நிலை பெரும்பாலும் என்பது கல்வியாலும், அவர்கள் செய்யும் தொழில்களாலும், அதனை ஆளும் அரசாலும் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.
ஆக நம் சமூகத்தின் இந்த மாயபோக்கிற்கு நம் கல்விமுறையும் அரசியலும் பெரும் காரணம் என்பது தெளிவாகிறது.
மொட்டை மனப்பாடம் செய்வதையும், அதிக மதிப்பெண் குவிப்பதையும், போட்டி மனப்பான்மையையும் பெரிதும் ஊக்குவிக்கும் நம் நாட்டு கல்விமுறையைப் பற்றி நமக்கு நன்கு தெரியும். இந்தக் கல்விமுறையை உற்று கவனித்தால் அது நமக்குச் சாதகமாக இருப்பதைவிட பிற நாடுகளுக்கு குறிப்பாக மேற்கத்திய நாடுகளுக்கு சாதகமாக இருப்பதை உணரலாம், அவர்கள் நாட்டு அறிவுத்தளத்தை நிரப்ப நம் நாடு அறுவடைக் களமாக பயன்படுவது புலப்படும். நம்மை வெள்ளையர்கள் வெளிப்படையாக அடிமைப்படுத்திய படலம் முடிந்து இப்போழுது மறைமுகமாக அடிமைப்படுத்தும் படலம் துவங்கிவிட்டது. இந்த மேற்கத்திய மோகம் உருவாக பள்ளி, கல்லூரி கல்விமுறைகள் போக ஊடகத்துறைக்கும் பெரும்பங்குண்டு.
கல்வி என்பது ஊடகத்துறையையும் உள்ளடக்கியதுதான். ஊடகங்களே அறிவை பாமரனையும் சென்றடையச் செய்கின்றன. திரைப்படங்கள், விளம்பரங்கள் போன்றவை வெள்ளைதோலே அழகு, வெள்ளையர் கொள்கையே உயர்ந்தது என்பது போன்ற மறைமுக கருத்தை மக்கள் மனதில் திணிக்கின்றன. பாம்பாட பருந்தாட போன்ற ரியாலிட்டி ஷோக்கள் இன்னும் ஒருபடி மேல். இது சமூகத்தில் கல்வித்துறையால் (இன்னும் சரியாகச் சொல்லவேண்டுமானால் அறிவுத்துறையால்) எற்பட்ட விளைவு.
அடுத்தது அரசியல். இதுவே மூளை வறட்சி ஏற்படுத்துபவைகளின் ரிஷி மூலம். அரசியல் தளத்தில் உள்ளவர்களின் அலட்சியத்தாலேயே பெரும்பாலானோர் நம் நாட்டை விட்டுச் செல்ல முடிவெடுக்கின்றனர். அரசியல்வாதிகள் நினைத்தால் இடம்பெயர்பவர்களுக்கு இங்கேயே போதுமான ஆராய்ச்சி வசதிகளை செய்துகொடுக்கலாம், நல்ல ஊதியம் அளிக்கலாம், வேலையற்ற இளைஞர்களை தொழில் முனைய ஊக்கப்படுத்தலாம். ஆனால் செய்வதில்லை. ஏன்?
அவர்கள் தான் அரசியல்வாதிகள் ஆயிற்றே. இதைப்பற்றி ஒரு சமூக ஆர்வளரிடம் வினவினேன்.
“முதலெல்லாம் அரசியல்தான் தம்பி கஞ்சா விற்பவர்களுக்கும் ரவுடிகளுக்கும் பணமீட்டும் வழியாகத் தெரிந்தது. ஆனால் இப்பொழுதெல்லாம் அறிவுத்தளம் தான் அவர்களின் விருப்பம். முக்குக்கு முக்கு இவர்கள் இஞ்சினீரிங் கல்லூரி தொடங்கிவிட்டதை நீங்கள் காணலாம். இதுதானையா இந்த மாயை உருவாக முதல் காரணம். மக்களை முன்னேறவிடக்கூடாது என கங்கனம் கட்டிக்கொண்டு அலையும் இப்படிப்பட்ட அரசியல் வாதிகளால் தான் பலரும் தாய்நாடு துறந்து வெளிநாடு புகுகின்றனர். மூளை வறட்சியைத் தடுக்க முதலில் அரசியல் வறட்சியை களையவேண்டும். இந்த திறமையற்ற அரசியல்வாதிகளை வைத்துக்கொண்டு ஆணி (வேறேதோ சொல்லவந்து சட்டென்று மாற்றிச் சொன்னார்) கூட புடுங்கமுடியாதுஎன்றார்.
அதுசரி, ம்அரசியல் வரட்சி என்றால்?
வேறென்ன, திறமையற்றவற்களின் ஆட்சியால் நாட்டில் ஏற்படும் வறட்சிதான். படித்தவன் படிக்காதவன் என்றெல்லாம் இதில் பேதமை இல்லை. சமீபத்தில் ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரிகள் செய்த மெகா ஊழல்களை பத்திரிக்கைகளில் படித்திருப்பீர்கள். படிப்பறிவில்லா அரசியல்வாதிகள் தான் ஏதோஅறியாமல்எல்.(கே).ஜி, டூ.(கே).ஜி என செய்துவிட்டார்கள் என்றால் படித்த இவர்களுக்கு எங்கே சென்றது புத்தி.
இதற்கு காரணம் பணத்தின் மீதுள்ள தீரா வேட்கை. இதற்கு காரணம் காண விழைந்தால் மறுபடியும் பணத்தை மதிக்கும் சமூகம், மதிப்புகளையும் நன்நெறிகளும் போதிக்கத் தவறும் கல்வி என மறுபடியும் வந்த பாதையிலேயே ஒரு சுழல் சுழல்கிறது.
அள்ள அள்ளக் குறையாத அமுதசுரபி போல் ‘மூளை வறட்சி எனபது ஒன்றைத்தொட்டால் மற்றொன்று, மற்றொன்றைத் தொட்டால் இன்னொன்று என விரிந்து கொண்டே செல்கின்றது. ஆக இரத்தினச்சுருக்கமாக இதனை முடித்துக்கொள்ளவேண்டுமென்றால். முதலில் கல்விப்புரட்சி வேண்டும், பின் ஒரு அரசியல் புரட்சி வேண்டும் அதற்கு முன் நல்லெண்ணங்களை ஊக்குவிக்கும் சமுதாயப்புரட்சி வேண்டும் அதற்கு முதலில் மனித மனம் விரிவடைய வேண்டும்.
Eliminating gender barriers (State level discourse): பாலின தடை களைதல்

Eliminating gender barriers (State level discourse): பாலின தடை களைதல்


இது தான் தலைப்பு. என்னடா இவனும் இவன் பங்குக்கு அட்வைஸ் பண்ண ஆரம்பிச்சிடானேனு சலிச்சுக்காதீங்க. இது மதுரைக்கல்லூரியில் மார்ச் ஏழாம் தேதி ‘பாலின தடை களைதல் எனும் தலைப்பில் நடந்த கருத்தரங்கைப் பற்றிய என் அனுபவக்கட்டுரை.
அன்றைக்கு பிப்பிரவரி இருபத்தி ஏழாம் தேதி. சரியாக காலை ஏழு மணி இருபத்தி ஓரு நிமிடம். அம்மா போட்டு வைத்திருந்த பச்சைத் தேயிலையை குடிக்க எண்ணி வாயருகே கொண்டு சென்றபோது ஃபேஸ்புக்கில் ‘நோட்டிஃபிகேஷன்ஐகான் ஒரு செய்தியை அறிவித்தது. அதனை அழுத்தினேன் மதுரைக்கல்லூரி முதல்வரின் பொது நிகழ்வுப் பக்கத்திற்கு என்னை அழைத்துச்சென்றது.
நமக்கு தான் வகுப்பறையைத் தவிர்த்த அனைத்து இடங்களிலும் தலைகாட்டுவதென்பது குருதியில் ஊரியதாயிற்றே. ஆவலுடன் அந்நாளை டைரியில் குறித்து வைத்துக்கொண்டேன், களைகிறார்களா இல்லையா என்று ஒரு எட்டு பார்த்து வந்து விடுவோமே என்ற எண்ணத்துடன்.
நாட்கள் ஓடின………..
வழக்கம்  போல் அன்று கல்லூரிக்குச் சென்றேன். எங்கு நோக்கினும் ஒரே சேலை மயம். காற்றில் மல்லிகை மணம். என்னாச்சு டா இன்னிக்கு என்று என் நன்பனிடம் கேட்டுக்கொண்டே நடந்தேன்.
கல்லூரி கொடிக்கம்பத்தின் அடியில் இடப்பட்டிருந்த கோலம் என்னை ஓடிவிடு என்பது போல் படுசிக்கலாய் இடப்பட்டிருந்தது. இதற்காகவே நானும் பல கோலப்போட்டிகளுக்கெல்லாம் சென்றிருக்கிறேன், கோலங்களை ரசிக்கலாமே என்று. இதுநாள் வரை என்னால் கோலங்களை  ரசிக்க முடியாதது என் துரதிர்ஷ்டமே. விடுங்க தலைவா இதற்கெல்லாம் என்னை போன்ற ரசனை கெட்ட ஜென்மங்கள் தான் வருந்த வேண்டும். சரி கதைக்கு வருவோம்.
கோலக்குழப்பத்திலிருந்து வெளிவரும் முன் ஃபிளக்ஸ்போர்டு ஒன்று என் கண்ணில் பட்டது. புத்தியைச் சுட்டது. பாலின தடை கலையும் நாள் இதுவென்று அறிவித்தது. இன்றைக்கு எந்த வகுப்பும் நடக்காதுடா அம்பி என்று உணர்த்தியது. உற்சாகம் தலைக்கு மேல் பீறிட்டது.
பிறகென்ன, என்.எஸ்.எஸ் மக்களுடன் இரண்டரக்கலந்தேன். எதற்காக என்று கேட்கிறீர்களா? தனியாய் சென்றால் அந்நியர்கள் திருமண மண்டபத்திற்குள் நுழைந்ததைப் போல் எவனைப் பார்த்தாலும் மிரட்சியாகவே இருக்கும். ஆனால் என்.எஸ்.எஸ் உடனான பிணைப்பு அப்படியானதல்ல. நம் வீட்டுத் திருமணத்தைப் போன்றது. நாம இல்லாட்டி யார் நிலைநாட்டுவது? என்ற கேள்வியுடன் அன்யோன்யமாக சபையினருடன் பழகுவதற்கு வழிவகை செய்யக்கூடியது. ஒரே இடத்தில் ஆணி அடித்தாற் போல் அமர்ந்திருக்காமல் அங்கும் இங்கும் உலவுவதற்கு சுதந்திரமளிக்கக்கூடியது. நிகழ்சி போர் அடித்தால் எந்த சலனமுமின்றி பேசுபவரின் மனம் கோணாமல் வெளியே ‘எஸ்கேப்ஆக உதவக்கூடியது. இன்னும் எத்தனையோ கூடல்களைஎன்.எஸ்.எஸ் சாத்தியப்படுத்துவதாலேயே இந்த முன்யோசனை. எப்பூடி…!
கல்லூரி முதல்வரும் நிர்வாகியும் மேல்மாடி சங்கரையர் அரங்கில் விழாவைத் தொடங்கி வைத்தனர். மேடையில் மகளிர் ‘கிளப்பில் அடிக்கடி பார்க்க்கூடிய முகங்கள் தென்பட்டன. தங்கள் பங்குக்கு ஏதேதோ உரை நிகழ்த்தினர். அரைத்த மாவே மீண்டும் மீண்டும் அரைக்கப்பட்டது. அதற்குமேல் என்னால் அங்கு அமர இயலவில்லை. அறையை விட்டு கீழே இறங்கி வந்தேன். எதிரே கண்ட காட்சி எனக்கு அதிர்ச்சியையும் ஆனந்த்த்தையும் அளித்தது.
எவளுக்காக என் உடல் பொருள் ஆவி அனைத்தையும் துறக்கும் முடிவிற்கு வந்தேனோ அவள் என் கண்ணெதிரே அமர்ந்திருந்தாள், அருகே அவளது தந்தையுடன். அவளது தந்தை மட்டும் அங்கில்லை என்றால் அவளை ஒரே மூச்சில் களவாடிச் சென்றிருப்பேன். என்ன செய்வது முன்னூறு ரூபாய் கொடுத்து அவளை வாங்க வேண்டியதாயிற்று. வாங்கி சிரத்தையுடன் பேப்பரில் சுற்றி (பிளாஸ்டிக்பை கல்லூரி வளாகத்தினுள் தடைசெய்யப்பட்டுள்ளதாம், எனக்கே காதுகுத்துறாங்க) பைக்குள் திணித்துக்கொண்டேன். சிறிது நேரம் கழித்து ஆள் நடமாட்டமில்லாத அமைதியான இட்த்த்தில் வைத்து அவளை ஸ்பரிசிக்கத் தொடங்கினேன். களியுற்றேன். இருங்க இருங்க உங்களிடம் இருந்து எதோ கேள்வி கேட்கிறதே, அவள் என்றால் யார் என்று.
அவள் என்றால் என் ஆருயிர் காதலி ‘புத்தகம்தாங்க. நீங்க ஏதும் எடக்குமடக்கா எடுத்துக்காதீங்க.
மதியவேலையும் வந்தது. பசிவேறு வயிற்றைக் கிள்ளியது. நுழைந்தேன் காண்டீனுக்குள். நிறப்பினேன், வெளியேறினேன். மகளிர் தின மதிய நிகழ்சிகளிலாவது பங்கேற்க எண்ணி.
 கூடங்குள மகளிர் கூட்டம் மேடையில் கூடியிருந்தது. இடையில் சென்றதால் அணுமின் நிலையம் அமைவதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கும் குழு என்று புரிந்து கொள்ள இரண்டு மூன்று நிமிடங்கள் பிடித்தன. மேடையிலிருந்தவர்கள் கண்ணீர் சிந்தாத குறையாக தங்கள் சோகக்கதையை செப்பினர். அவர்கள் பேசிய வட்டார வழக்கு தமிழுக்கு இனிமைகூட்டல் செய்தது. அவர்கள், காங்கிரஸையும் சங் பரிவாரங்களையும் ஒரு தாக்கு தாக்கினர். இத்திட்டத்திற்கு பின்னால் இருக்கும் சதித்திட்டங்கள் என சிலவற்றை மேடையேற்றினர். வெளிநாட்டுப் பணம் எங்களுக்கு வரவேவில்லை என்று சத்தியம் பண்ணாத குறையாக கூறினர். அணுசக்திக்கு மாற்றான ஆற்றல்களை முன்வைத்தனர். 1984ல் நிகழ்ந்த போபால் விசவாயு விபத்தையும், 1986ல் செர்னோபிலில் நடந்த அணுவிபத்தையும், 2011 பூகம்பத்தால் ஜப்பான் அனுபவித்த அணுக்கசிவையும் அடுக்கி அவை விளைவித்த துன்பங்களையும் கண்முன்னே படரவிட்டனர். 1984 போபால் வெடிவிபத்தின் போதும் 2004 சுனாமியின் போதும் மிகத் துரிதமாக செயல்பட்டு மக்களை காப்பாற்றிய இந்திய அரசியல்வாதிகள் நாக்கை பிடிங்கிக் கொள்ளும்படியான கேள்விகள் பலவற்றை தொடுத்தனர். வெள்ளையறிக்கையை வெளியிடமுடியுமா என மத்திய அரசை கோதாவிற்கு அழைத்தனர். இறுதியாக பார்வையாளர்களை வினவ வேண்டினர்.

“எல்லாம் முடிஞ்சு செயல்பட்ற நிலையில இருக்கும் வேளையில இந்தப் போரட்டத்த தொடங்குவதற்குப் பதிலா, 1988லயே தொடங்கி இருக்கலாமே?என்று என் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்தவர் கேட்டார்.
“அறிவியல் வளர்ச்சியை உணர்ச்சியால் மட்டுப்படுத்த நினைக்காதீர்கள் என்று ஆரம்பித்த ஒரு  நீண்ட கேள்வி அஸ்திரத்தை வீசினார் மாணவி ஒருவர்.
அடித்த வெயிலில் இந்த கேள்விகள் மாணவர்கள் மத்தியில் சூட்டைக்கிளப்பியது.
இந்தப்போராட்டம் 1988லேயே தொடங்கப்பட்டுவிட்டதாகவும் ஆனால் அப்பொழுது ஊடகங்கள் அதனை பெரிதுபடுத்தவில்லை என்றும் விளக்கமளித்தனர்.
“அறிவியல் வளர்ச்சி ஆக்கத்திற்கன்றி அழிவிற்கு பயன்படுத்தப்படும் பொழுது அதனை உணர்ச்சியாலன்றி எதனால் அனுகுவது?. வேண்டுமென்றால் உங்கள் வீட்டருகில் அணு உலையை வைத்து கொள்ளுங்கள். உணர்ச்சி பொங்குகிறதா இல்லையா என்று பார்ப்போம் என்று அணு உலை எதிர்ப்பாளர்கள் பதிலளித்தனர். பள்ளிப்படிப்பைக் கூட கடக்காத இப்பெண்கள் பேசுவதைக் கண்டு நான் வியந்துபோனேன்.
இப்பெண்கள் நீலிக்கண்ணீர் வடிக்கிறார்கள்.
அறிவியல் முன்னேற்றத்திற்கு தடையாக இருக்கின்றனர்.
“பள்ளிப்படிப்பைக் கூட முடிக்காத இவர்கள் கூறுவதை எல்லாம் நாம் நம்ப வேண்டுமா?
போன்ற கேள்விகள் தங்களை அறிவுஜீவிகள் என்று கருதிக்கொண்டவர்கள் மத்தியில் உரக்க சலசலத்தது.
இதையெல்லாம் கேட்டுக்கொண்டிருந்த கல்லூரி முதல்வர் மேடை ஏறினார். கல்பாக்கம் போன்ற அணுமின்நிலையங்களால் மக்களுக்கு ஏற்பட்டிருக்கும்/ஏற்படவிருக்கும் ஆபத்தினை சுட்டிக்காட்டினார். தின்ந்தோரும் அணு ஆற்றலினால் ஏற்படும் இன்னல்களை கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட ஒரு நாட்காட்டியை வேறு அடிக்கடி காற்றில் அசைத்து அசைத்து காட்டி ஆக்ரோஷமாக பேசினார். மதுரைக்கல்லூரி மதுரையை ஒரு புரட்சிக்கு இட்டுச்செல்லும் என வாக்களித்தார். எப்போதும் இன்முகத்துடன் காணப்படும் முரளிஅவர்கள்  தன் இன்னொரு முகத்தால் அனைவரையும் மிரளவைத்தார் என்றே கூறவேண்டும்.
உணவு இடைவேளை விடப்பட்டது.
நான் ஏற்கனவே உணவருந்திவிட்டதால் வழக்கம் போல என் நண்பர்களுடன் கதைக்கத் தொடங்கினேன். சுமார் இரண்டரை மணியளவில் மீண்டும் சபை கூடியது கவியரசிகளுடன்.
தமிழச்சி தங்கபாண்டியன், சல்மா, ராணி ஆகிய கவிஞர்கள் மேடையை அலங்கரித்தனர். இவற்களுள் தமிழச்சி எனக்கு கொஞ்சம் பிரபலமானவர், எங்கள் தொகுதி ச.ம.உ தங்கம் தென்னரசு அவர்களின் தங்கையாதலால். தென்னரசு மிக எளிய மனிதர், பழகுவதற்கும்.
தமிழச்சி தங்கபாண்டியன்
ஆங்கிலத்துறை தலைவி வரவேற்ப்பை முடிக்க தமிழச்சி பேச ஆரம்பித்தார். ஆங்கில இளங்கலை முடித்து தான் தமிழ் கவிஞரான முற்றிலும் முரணான விதத்தை பகிர்ந்துகொண்டார். தன் முதல் கவிதை முயற்சி அபத்தமாய் முடிந்ததை எந்த கூச்சமும் இன்றி தெரிவித்தார். கவிஞர், எழுத்தாளர் என்பதால் அவர்களுக்குப் பின் ஒளிவட்டமோ பெருங்கொம்போ இருக்கத் தேவையில்லை என்ற எதார்த்தத்தை எடுத்துரைத்தார். படைப்பாளிகளும் சாதாரன நிலையில் இருந்து வளர்ந்தவர்களே என்பதை மாணவர்கள் மனத்தில் பதிப்பதிலேயே குறியாய் இருந்தார். ஆங்கிலமானாலும் சரி தமிழானாலும் சரி தயக்கமின்றி உங்கள் மனதில் பட்டதை எழுதுங்கள் என்று உற்சாகப்படுத்தி அமர்ந்தார்.
சல்மா
அடுத்து சல்மா பேசத் தொடங்கினார். எட்டாம் வகுப்புவரை மட்டுமே படித்த கவிஞர் என்று தன்னை அவர் அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டது எனக்கு ஆச்சரியமளித்தது. இஸ்லாமிய குடும்பப் பிண்ணனியில் வளர்ந்த தனது படிப்பு பெற்றோர்களால் பாதியிலேயே நிறுத்தப்பட்டதாக தெரிவித்தார் (இஸ்லாத்தை அறியா இஸ்லாமியர்கள் பெருகிவிட்டதை இது தெளிவுபடுத்துகிறது). தன் மீதுஏவிவிடப்பட்ட ஒடுக்குமுறைகளை சமாளித்ததிலிருந்து அமெரிக்கப் பல்கலைக்கழகத்தில் பாடமெடுத்ததுவரையிலான கதையை கண்கலங்காமல் விளக்கினார். ஆண் எழுத்தாளர்களுக்கு பெண் எழுத்தாளர்கள் எதிலும்சளைத்தவர்கள் அல்ல’ என்பதை ஆழமாக பதிவுசெய்து விடைபெற்றார். (இவரை வைத்து பி.பி.சி ஒரு ஆவணப்படம் தாயரிக்கிறது என்பது முதல்வர் வழிவந்த உபரித்தகவல்)
அடுத்ததாக மேடையேறியவர் கவிஞர் ராணி அவர்கள். தலித் கிருஸ்துவர் என்பதால் தனக்கு ஏற்பட்ட ஒடுக்குமுறைகளையும் அதனால் தான் அனுபவித்த மன உளைச்சல்களையும் நம்முடன் பகிர்ந்து கொண்டார். படைப்பாளிகள் எதற்கும் அஞ்சக்கூடாது என்பதை வெளிப்படுத்துவதில் தெளிவாய் இருந்தார். பால்சார்ந்த கருத்துக்களை பிரகடனப்படுத்துவதில் பெண்கள் தயக்கம் காட்டக்கூடாது என்று பேச்சினிடையே அடிக்கடி உணர்த்தினார். இன்றளவும் தான் சந்திக்கும் பிரச்சனைகளை பட்டியலிட்டு தன் பேச்சை முடித்துக்கொண்டார்.
பிறகு, கவிஞர்களை கௌரவிக்க எண்ணி வணிகவியல் துறை சார்பாக பேராசிரியர் ஒருவர் கவிஞர்கள் தமிழச்சிக்கும், ஸல்மாவுக்கும் பொன்னாடை என்ற பெயரில் டர்க்கி டவலை அணிவித்தார். ஏனோ தெரியவில்லை இதில் ராணி தவிர்க்கப்பட்டார். அந்நேரத்தில் அவரது முகம் சுருங்கியதைக் தெளிவாய் காணமுடிந்தது. தனக்களித்த பொன்னாடையை ராணிக்கு விட்டுக்கொடுத்து தான் தமிழச்சி தான் என்பதை நிறுவினார் தமிழச்சி தங்கபாண்டியன்.
ஒருவழியாக கருத்தரங்கு நிகழ்ச்சி முடிந்து கலை நிகழ்ச்சி தொடங்கியது. வெளியில் வேலை இருந்ததால் நானும் அங்கிருந்து கிளம்ப ஆயத்தமானேன், கிளம்பிச் சென்றேன். கலை நிகழ்சிகளைத் தொடர்ந்து ‘ஆண்மையோ ஆண்மைஎனும் நாடகமும் நடத்தப்பட்டதாம்.
நல்லவேளை நான் நழுவி விட்டேன், இல்லையெனில் அவற்றை வருணிக்க இன்னும் ஐந்நூறு வார்த்தைகள் தேவைப்பட்டிருக்கும். நீங்கள் தப்பித்தீர்கள் ஆயிரம் சொற்களோடு.

அக்காமார்களே அண்ணன்மார்களே; தாத்தாமார்களே பாட்டிமார்களே; தம்பிமார்களே தங்கைமார்களே; ஒன்றும் விளங்கா என்னை போன்ற விளக்கமார்களே அனைத்து மார்களுக்கும் நான் தெரிவிக்கவிரும்புவது என்னவென்றால் 

மதுரைக்கல்லுரி ஒரு அக்னிக்குஞ்சை (புரட்சி) பொரிக்க இருக்கின்றது என்பது அது மந்தையை விட்டு விலகி தனக்கென ஒரு பாதையை அமைக்க முற்படுவதிலேயே தெரிகின்றது. அதன் தழலை மதுரை சமாளிக்குமா? பொறுத்திருந்து பார்ப்போம். அடிக்கிற வெயில்ல இது வேறையானு புலம்பாதீங்க.

 – ஏ.பி.தீன்